Als je ADHD hebt herken je dit vast… Het moment waarop je ineens doorhebt dat het niet meer klopt. Misschien raak je burn-out. Of er gaat niet eens iets groots mis, maar je voelt gewoon dat je jezelf een beetje kwijt bent. Ondertussen gaat alles gewoon door. Je werkt, je regelt, je houdt alle ballen in de lucht. En toch sluipt er iets onderdoor. Een soort leegte, of onrust, of een vaag gevoel dat je ergens jezelf bent kwijtgeraakt.
Veel mensen met ADHD herkennen dat punt. Je doet wat er van je verwacht wordt, je probeert het goed te doen, je blijft doorgaan… maar ergens onderweg raak je het contact kwijt met wat jou eigenlijk voedt. Met wat je nodig hebt, waar je blij van wordt, wat voor jou klopt. Niet in één keer, maar geleidelijk. Laagje voor laagje.
Ik heb dat zelf ook ervaren. En misschien is dat wel het lastigste eraan: dat het zo langzaam gaat dat je het nauwelijks doorhebt, totdat je ineens merkt dat je niet meer goed weet wat van jou is en wat je hebt aangeleerd.
Wanneer je niet meer goed weet wat je wilt
Soms merk je het ineens als iemand je een simpele vraag stelt. Zoals ‘waar word jij eigenlijk gelukkig van? Wat zou je vaker willen doen? Wat heb je nodig?'.
Je valt stil… Of je begint ineens te ratelen, maar je voelt dat het niet echt van binnenuit komt. Dat je vooral antwoord geeft op basis van wat logisch is, of verstandig, of wat je denkt dat je zou moeten willen.
Dat moment kan confronterend zijn. Omdat je ergens voelt: wat zeg ik nou eigenlijk? Ik ben mezelf een beetje kwijt.
ADHD & aanpassen
Als je leeft met ADHD, heb je een brein dat snel, gevoelig en intens werkt. Dat kan een kwaliteit zijn, maar ook iets wat niet altijd goed past binnen hoe onze maatschappij is ingericht. Al jong leer je om je aan te passen. Om stil te zitten wanneer dat van je verwacht wordt, om je te concentreren op dingen die je misschien niet interesseren, om je gedrag te reguleren op een manier die niet vanzelf gaat.
Daar ontwikkel je strategieën voor. Je gaat letten op wat anderen belangrijk vinden. Je probeert het goed te doen. Je leert doorzetten, ook als iets eigenlijk niet bij je past. En dat werkt. Tot op zekere hoogte.
Maar ondertussen verschuift er iets subtiels. Je aandacht gaat steeds meer naar buiten, naar wat er moet en wat er verwacht wordt. En steeds minder naar binnen, naar wat jij zelf voelt, nodig hebt en belangrijk vindt.
Op die manier raak je het contact met jezelf niet in één keer kwijt, maar beetje bij beetje.
De prijs van blijven functioneren
Veel mensen met ADHD worden heel goed in maskeren. Misschien herken je dat wel. Je redt het. Je krijgt dingen voor elkaar. Je bent betrokken, loyaal, vaak ook creatief en scherp. Je doet je best. Maar dit kost je veel.
Je bent vaak moe. Sneller overprikkeld. Je merkt dat je minder goed voelt waar je grenzen liggen, of waar je energie van krijgt. Je leven voelt voller, maar niet per se rijker. En ergens ontstaat er een gevoel dat lastig onder woorden te brengen is. Alsof je wel bezig bent, maar niet echt vervuld.
Waarom dit zo vaak gebeurt bij ADHD
Juist omdat je veel kunt en veel ziet, raak je jezelf ook makkelijker kwijt. Je past je snel aan, voelt goed aan wat er nodig is en bent vaak bereid om een stap extra te zetten. Dat maakt je waardevol, maar ook kwetsbaar.
Want als je continu afgestemd bent op de buitenwereld, wordt het steeds lastiger om de signalen van binnen nog goed te horen. Zeker als daar ook nog overprikkeling, vermoeidheid en zelftwijfel bijkomen.
Op een gegeven moment weet je niet meer goed wat van jou is. Wat je echt wilt, waar je energie van krijgt, welke richting bij je past.
Het punt waarop het niet meer gaat
Veel volwassenen met ADHD modderen daarom maar wat aan. Dit deed ik ook. Ik sprong van baan naar baan, raakte snel verveeld, begon nieuwe opleidingen en stopte daar weer mee. Ik werd hier enorm onzeker van. Waarom kon ik dingen niet gewoon volhouden?
Voor veel mensen komt er een moment waarop het systeem vastloopt. In werk, in relaties, of gewoon in jezelf. Je merkt dat je leegloopt, dat je minder kunt verdragen, dat dingen die eerst nog gingen nu te zwaar voelen.
Bij mij leidde dat uiteindelijk tot een burn-out en een ADD-diagnose. Maar eerlijk gezegd was dat vooral een signaal. Een moment waarop ik niet meer om mezelf heen kon. Ik moest mezelf een paar ongemakkelijke vragen gaan stellen… zoals ‘wie ben je nou eigenlijk, onder al die lagen van aanpassen?'.
Ik had geen idee…
Wat er vaak onder ligt
Wat ik toen nog niet helder zag, maar inmiddels wel, is dat falen (bijvoorbeeld op je werk) zelden gaat over discipline of doorzettingsvermogen. De meeste mensen met ADHD hebben daar juist meer dan genoeg van.
Wat er ontbreekt, is iets anders. Iets wat je helpt om keuzes te maken die echt bij je passen. Iets wat je helpt om te voelen: dit klopt voor mij, en dit niet. Een innerlijk kompas.
Zonder dat kompas blijf je zoeken. Probeer je van alles. Ga je mee in wat er op je pad komt. Maar het voelt vaak versnipperd, onrustig, of leeg.
Terugkomen bij jezelf
Toen ik uitgeput thuis zat met de burn-out werd het me langzaam duidelijk: ik had een innerlijk kompas nodig. Voor mij begon dit proces met vertragen. Niet meer alleen doorgaan, maar stilstaan. Luisteren. Ruimte maken om weer te voelen wat er eigenlijk in mij speelde.
Dat gebeurde niet in één keer, en ook niet volgens een strak plan. Het was eerder een beweging. Stap voor stap weer dichter bij mezelf komen.
Wat daarin voor mij een groot verschil maakte, was helder krijgen wat voor mij echt belangrijk is. Ik ging mijn kernwaarden ontdekken. Niet in theorie, maar concreet. Die kernwaarden ging ik toepassen in hoe ik werk, hoe ik mijn dagen inricht, met wie ik omga en waar ik mijn energie aan geef.
Waarom dat zo’n verschil maakt
Wanneer je weet wat voor jou belangrijk is, wordt het leven niet per se makkelijker, maar wel helderder. Keuzes worden minder willekeurig. Je voelt sneller waar iets klopt en waar niet. Je hoeft minder te twijfelen. Minder te analyseren. Je kunt steeds vaker terugvallen op iets in jezelf. Dat geeft rust. En richting.
Waar veel mensen blijven hangen
Wat ik vaak zie, is dat mensen dit stuk herkennen. Ze voelen dat ze zichzelf een beetje zijn kwijtgeraakt. Ze zien ook dat ze iets anders nodig hebben. Maar vervolgens blijft het daarbij. Omdat ze niet goed weten hoe ze dat innerlijke kompas concreet maken. Hoe ze het vertalen naar hun dagelijks leven, hun werk, hun keuzes. En dan is het risico groot dat je toch weer terugvalt in hoe je het altijd deed.
Als je voelt dat dit over jou gaat
Misschien herken je jezelf in wat je gelezen hebt. Misschien voel je ook dat er iets mag veranderen, dat je het niet nog jaren op deze manier wilt doen. Wat dan helpt, is niet nog meer nadenken, maar juist helder krijgen wat voor jou echt belangrijk is. Zodat je van daaruit keuzes kunt maken die kloppen.
Ik heb daar een 30-daagse cursus voor gemaakt waarin je stap voor stap jouw kernwaarden ontdekt en leert vertalen naar je dagelijks leven en werk. Niet als theorie, maar als iets wat je echt gaat gebruiken. Als je denkt dat dit voor jou de volgende stap kan zijn, lees hier dan meer en maak jouw eigen ADHD-kompas.
Tot slot
Als je jezelf bent kwijtgeraakt in de chaos van het leven, betekent dat niet dat je ver weg bent. Het betekent vaak alleen dat je te lang naar buiten hebt gekeken, en te weinig naar binnen. En het goede nieuws is: dat kun je weer herstellen. Stap voor stap.
